De eerste naoorlogse bebouwing buiten de wallen aan de zuidrand van de stad was tevens het eerste woningbouwcomplex dat gebaseerd was op de theorieën van de cursus kerkelijke architectuur. De kenmerkende horizontale banden vormen nadrukkelijk een bindende factor en ondersteunen met hun cassettes in reliëf op subtiele wijze de maatvoering in het plastisch getal. Door het aanbrengen van een rij dakpannen op 50 cm. onder de dakrand hebben de bouwblokken een markante bovenbeëindiging gekregen. Achter de doorgaande bebouwing langs de Pettelaarseweg hebben de korte brede dwarsstraten, de Arezzostraat en de Jacob Obrechtstraat het karakter gekregen van een soort woonhoven. De detaillering van de eengezinshuizen in die straten is verwant aan die van de appartementenblokken en verleent het hele stedenbouwkundige ensemble een sterke onderlinge samenhang.