De kerk dateert uit de periode van de cursus waarin de stijlmiddelen zijn uitgekristalliseerd. De abdijkerk in Vaals (1966) heeft een versobering ingeluid die voortaan als een wezenskenmerk van ‘de architectonische ruimte’ kan worden beschouwd. Het ontwerp van de kerk in Rosmalen bestaat uit een compositie van eenvoudige rechthoekige volumes, zoals de kerkzaal, de bijbehorende nevenruimtes en de gedrongen klokkentoren, die als oriëntatiepunt in de buurt fungeert. Het materiaalgebruik en de detaillering sluiten naadloos aan bij de soberheid van het ruimtelijke concept. Het baksteen gevelmetselwerk is uitgevoerd in een middentint en de verschillende bouwdelen hebben een bovenbeëindiging in donker gebeitste houten delen. In de maatvoering van de gevels is een verfijning aangebracht door de raamopeningen twee aan twee te koppelen, waarbij de smalle penanten zich duidelijk als staande kolommen aftekenen.